SEN Kİ ANLARSIN..
| Kendini bir suyun akisinda Ve sulari kendi bakislarinda Bulabilenler bilir bu türküyü. Sen ki anlarsin Bir türkü ugruna Çileler çektin yillar boyu. Solugunda Yaban menekselerinin kokusu. Gözlerinde Serin pinarlarin ugultusu. Daglar seni yasardi her gün Ormanlar sicak dostlugunu. Ne zaman çatlasa bir kaya Bir çiglik düsse sulara Irmaklar Adini çizer topraga. degil mi ki Hep o yanginlarin adina Adina belasina Özlemi duyulunca özgürlügün Öfkesini göklere çalan Bir simsek gibi dalardin yasama. Sen ki anlarsin bu yasami Asklar simdi hücrelerde tutsak Dügünler kelepçeli Dogumlar Ve çocuklar zindanlarda. Bunlari nasil anlatayim sana Bu türküleri nasil çagirayim Bu ninnileri nasil. Ölüme Kapkara bir kaygu degil artik Bembeyaz Bir kitap diyoruz koltugumuzda. Kitaplarin gögüslerinde kan Bu kani nasil okuyayim sana. Simdi devlesen bir öfkenin Ve sinirlar ötesi bir özlemin Bildirisi okunurken her gün Her saat, her dakika, Can çekisen Bir çagi yasiyoruz dünyada. Sen ki anlarsin bu yasami Okul yolunda telasli bir ögrenci Bir grev sözcüsü isyerinde Okunan kitap Yazilan defter Yükselen bilinç Ve eriyen cevher Simdi sabahin ala safaginda Doludizgin Bir at gibi giriyor sulara. | ||||
| ||||
